Om ervoor te zorgen dat iedere donatie zo goed mogelijk terechtkomt, hebben we onze werkwijze aangepast. Voorheen maakten we jaarlijks een bijdrage over aan onze twee vaste projecten. We merkten echter dat donateurs steeds vaker wilden weten waar hun gift precies aan werd besteed. Dat begrijpen we heel goed. Transparantie over de besteding van de donaties vinden we belangrijk.
Daarom werken we vanaf 2026 uitsluitend met projectaanvragen. Organisaties vragen voortaan ondersteuning aan voor een concreet project, inclusief een begroting en een duidelijke omschrijving van het doel. Daarnaast vragen we regelmatig een voortgangsrapportage, zodat we kunnen zien wat met de steun wordt bereikt en welke impact de donaties hebben.
Ook de website van Anak Terlantar wordt aangepast. Op dit moment is nog niet duidelijk genoeg beschreven hoe organisaties een aanvraag voor financiële ondersteuning kunnen indienen. We vinden het belangrijk dat dit proces voor iedereen helder en toegankelijk is. Daarom zullen we de informatie hierover binnenkort verduidelijken.
Tijdens een reis naar Indonesië vorig jaar is deze verandering besproken met de besturen van onze twee vertrouwde projecten:
We zijn blij dat beide organisaties onze nieuwe werkwijze omarmen. We spraken af dat 2025 een overgangsjaar zou zijn en dat vanaf 2026 volledig volgens deze nieuwe aanpak wordt gewerkt. Met deze verandering willen we de besteding van donaties nog transparanter maken en ervoor zorgen dat iedere bijdrage zo gericht mogelijk wordt ingezet. Zo kunnen we samen het verschil blijven maken voor de mensen en projecten die onze steun hard nodig hebben.
Het RKZ in Surabaya diende een projectaanvraag voor vijf kinderen in, die wij met genoegen hebben goedgekeurd. Sindsdien ontvangen we regelmatig een rapportage van missiezuster Floriana over deze kinderen die wij ondersteunen. Iedere update laat zien hoeveel verschil jullie steun maakt. De kinderen ontwikkelen zich goed, gaan naar school en krijgen de begeleiding die ze nodig hebben. Daarmee zijn wij heel blij. Om deze bijzondere verhalen te delen, gaan we binnenkort op onze website regelmatig één van deze kinderen (uiteraard volledig anoniem) in de schijnwerpers zetten. Intussen heeft het RKZ een nieuwe projectaanvraag ingediend voor nog eens negen kinderen.
Er is ook een uitdaging. Er staan op dit moment nog drie kinderen op de wachtlijst, omdat er onvoldoende financiële middelen zijn om hen direct te helpen. We hopen dat we ook voor hen snel steun kunnen organiseren.
Naast onze bestaande projecten kijken we ook vooruit. Dit jaar hebben we een projectaanvraag ingediend bij Stichting Boeken Steunen Mensen. Deze stichting heeft ons eerder al geholpen met een bijdrage voor de kinderen in Surabaya. We hopen opnieuw op hun steun, dit keer voor het project op Lombok Lembah Sari.
We sluiten af met goed nieuws. In juni mochten we via onze website weer verschillende donaties ontvangen. Daar zijn we heel blij mee. Iedere bijdrage, groot of klein, helpt ons om kinderen in Indonesië nieuwe kansen te geven. Namens het hele bestuur: hartelijk dank voor jullie vertrouwen en betrokkenheid. Dankzij jullie kunnen we écht het verschil maken. Als jullie nog suggesties hebben hoe we in de nabije toekomst donaties kunnen stimuleren, dan horen we dat graag.
Ook dit jaar hebben we weer een dankbrief gekregen uit Surabaya. Het is altijd mooi en hartverwarmend om de foto's te zien van de kinderen die een medische behandeling hebben gekregen.
In De donatie van de Lions Club Putten is welbesteed. Drie jonge kinderen konden daardoor worden geopereerd.
Inmiddels is het 43 Jaar geleden dat ik werd geboren in kindertehuis Jati Margo, in Semarang, Indonesië. Mijn biologische moeder is 2 weken bij me gebleven, met een oudere broer of zus. Dat weet ik niet precies. En ook niet waarom ze is gebleven. Pittige bevalling? Emotionele grond? Feit is dat ik goed verzorgd ben door een echtpaar dat daar werkte. En door alle andere begeleiders en kinderen. Dat vertelde Els de la Croix (toenmalige leidster) mij toen ik op mijn 17e 2 weken met mijn ouders mocht komen logeren in Jati Margo. Zij was intussen een ander kindertehuis gaan leiden, Eagle’s Nest, waar ik ook op bezoek ben geweest.
Mijn vader heeft me opgehaald toen ik 5 maanden oud was. Hij is 10 dagen verbleven in het kindertehuis, en heeft het daar ontzettend naar zijn zin gehad; de gezelligheid, de warmte en de liefde voor zijn nieuwe baby, zijn 4e kind. Mijn moeder bleef thuis bij de 3 jongens, waarvan de jongste ook is geadopteerd, uit Seoul. Ik ben opgegroeid in een warm en fijn gezin in Oosterhout. Kreeg alle aandacht van mijn 3 grote lieve broers die superblij waren met mij, en bij wijze van vochten om het mogen geven van de fles. En ik kreeg alle mogelijkheden om me te ontwikkelen in wat ik maar wilde: piano en gitaar spelen, zingen in koortjes, schaken, dansen, zwemmen, turnen. Eigenlijk was niets te gek; als ik het maar graag wilde. En ik wilde alles, tegelijkertijd. Ik heb dankzij mijn ouders de mogelijkheid gehad om te studeren, op kamers te gaan wonen, een buitenlandse studie te mogen doen, en groot te worden op eigen tempo. Nu ben ik moeder van 2 prachtdochters, muzikant, lerarenopleider en voorzitter van een landelijk netwerk voor (docenten en studentbegeleiders van) hoogbegaafde studenten in het hoger onderwijs. Trots op mezelf dat me dit gelukt is. Dankzij mijn ouders.
Geadopteerd worden is prachtig. De kans om een (waarschijnlijk heel veel) beter leven te kunnen leiden, met zoveel meer liefde en kansen… dat is iets wat ik alle kinderen uit alle landen gun. Ik begrijp dat adoptie bij veel kinderen heel goed gaat, zoals bij mij, en dat het bij veel kinderen helemaal niet goed gaat. Qua papieren, illegaal, mensenhandel, hechtingsproblematiek….
Ondanks dat hoop ik dat het stopzetten van adoptie van kinderen uit het buitenland teruggedraaid kan worden, zodat alle mensen die zo graag en bewust een kind willen adopteren, vader of moeder kunnen worden, en zodat die kinderen in liefde opgroeien. Daartoe zullen we moeten opstaan, samen met onze politieke leiders, om te onderzoeken waardoor de misstanden ontstaan zijn en hoe we dit kunnen tegengaan.
Ik zou liegen als ik zeg dat ik geen last ondervonden heb in mijn leven van hechtingsproblematiek… En huisjes met kruisjes. Maar het weegt niet op tegen alle moois dat ik tot op de dag van vandaag zie, voel en ervaar. Een rijk leven.
